مهندس میرحسین موسوی

مهندس میر حسین موسوی خامنه ای پنجمین نخست وزیر جمهوری اسلامی است. او پس از محمد رضا مهدوی کنی که در پی شهادت رجایی و باهنر به سمت نخست وزیری توسط امام (ره) منصوب شده بود، به نخست وزیری انتخاب گردید و در دوران جنگ نخست وزیر ایران بود.

وی متولد سال 1320 در خامنه است و در سال 1348 مدرک کارشناسی ارشد از دانشگاه ملی (شهید بهشتی) در رشته معماری  اخذ نموده  و از سال 1358 تا کنون عضو شورای انقلاب فرهنگی است. مهندس میر حسین موسوی در طول سال‌های حضور خود در عرصه سیاست به عنوان نخست‌وزیر، وزیر امور خارجه،‌ عضو شورای مرکزی حزب جمهوری اسلامی ایران، عضو مجمع تشخیص مصلحت نظام و... به فعالیت پرداخت اما از سال ۱۳۷۷ با بر عهده گرفتن ریاست فرهنگستان هنر به فعالیت در این حوزه مشغول شد.

ایشان هم اکنون ریاست فرهنگستان هنر جمهوری اسلامی را نیز بر عهده دارد. همسر او زهرا رهنورد ریاست دانشگاه الزهرا را به عهده داشت. او دانش آموخته علوم سیاسی است با این همه او نیز در عالم هنر دستی دارد و تندیس "نرگس عاشقان" ساخته اوست که در میدان مادر (محسنی) در تهران نصب شده است.

مهندس موسوی در زمان ریاست جمهوری حضرت آیت الله خامنه‌ای ،  به نخست وزیری رسید. او همچنین عضو شورای مرکزی حزب جمهوری اسلامی و مدیر مسوول ارگان این حزب بوده است. ب

RSS
ATOM
RSS
ATOM

دلم برات تنگ شده بود اومدم یک کم باهات حرف بزنم ، می خوام بگم چرا رفتی ؟ خوب میدونم حتما مصلحتی بود که رفتی ... میدونی بعد این همه روز که دیگه آمارش داره از دستم خارج میشه دلم گرفته ، می خوام مثل اون وقتا خودم لوس کنم ... دیونه شدم مگه نه ! اصلا نمی دونم چی بگم فقط می خواستم از تو بنویسم تا یک کم با یادت خوش باشم... گریه ؟ من گریه کردم از کجا فهمیدی باهوش ... میدونم قلب من تو سینه تو داره می طپه ، ولی تو باوفا قلبتو بردی به جایی که دیگه دستم بهش نرسه ... میدونی هنوزم هر وقت جایی اسمت را می شنوم گونه هام قرمز میشه ، اصلا یک حالی بهم دست میده انگار نه انگار تو رفتی ... باورت نمیشه بیرون که وممیرم فکر میکنم هر لحظه تو رو می بینم ... با خودم میگم : چی میشه اگه تو رو بازم ببینم ، میدونم با دیدن تو زخم دلم تازه میشه ولی فکر نکنم اتفاق خاصی بیافته ، چون اگه قرار بود چیزی بشه اون موقع که بهم گفتن تو رفتی واسه همیشه یک چیزیم میشد ... من فکر کنم لایق مردنم نباشم ... شاید باورت نشه از روزی که رفتی یک بار نشده از ته دل بخندم ، نمیگم نخندیدم چرا همیشه خنده تلخی بر لب داشتم ، میدونی شخصیتم دوگانه شده تو خلوت و تنهایی و اینجا لحظه ای آروم قرار ندارم ، دیگه نمی تونم پیش بقیه نقش یک آدم شاد را بازی کنم ، به خدا خسته شدم از انتظار ... من چرا هنوز باورم نشده دیگه تو رو ندارم ، چشمام خشک شد از بس به صفحه نمایشگر تلفن زل زدم ... هر تماس ناشناسی دلمو می لرزونه ، فکر میکنم تو پشت خطی ... ولی افسوس ... تو حافظه تلفنم به جای اسمت سه تا نقطه چین و یک علامت سوال گذاشتم ، نقطه چین واسه اینکه نمیدونم چی به سرم اومد ، علامت سوال برای اینکه چرا رفتی ... جون من ، من بد بودم ؟ همش منتظرتم ... میدونم دیگه کم کم از خاطرت میرم ، میدونم همسفرت دوستت داره ... شاید هم عاشقت باشه ... ولی مثل من که دیونه ات نیست ، خودت کاملا دیونگی هامو دیدی... دیگه وقتی به شهرتون میام جرائت نمیکنم به طرف کوچه تون نگاه کنم ، چه برسه که بیام تو کوچه تون ، تو درو وا کنی و من بیام تو خونتون ببینمت ، فکر میکنی من چه حالی دارم ... به خدا اگه میدونستی من چه حالی دارم ...! میدونی هنوزم اگه جایی اسمتو روی یک تابلو یا سر در یک مغازه ببینم دلم می لرزه ... حفظ میکنم اون مکانو که دفعه بعد اگه از اون جا رد شدم اسم قشنگتو با حسرت نگاه کنم ... ببین من به چه چیزا دلمو الکی خوش می کنم... به قول شاعر جونی هم بهاری بود بگذشت... ولی جوونی من فرصت بهار شدن بهش داده نشد ، شاید هم داده شد ولی لایقش نبودم ، جونیم پاییزی بیش نبود ... ولی به خدا این مدتی که با تو بودم با همه ناملایمت ها با همه غمها با همه دردام بهترین و قشنگترین روزای زندگیم بود

با دلی بی تاب می خوانم تو را
مثل شعری ناب می خوانم تو را
در کنار جویباری از غرل
با سرود آب می خوانم تو را
شب به قصد کوچه بیرون می روی
در شب مهتاب می خوانم تو را
خستگی را می تکانم از تنت
با زبان خواب می خوانم تو را
با لبانی که عطش بو سیده است
با صدای آب می خوانم تو را
عکس خاموشم که تا پایان عمر
با دلی بی تاب می خوانم تو را

گفتم: چقدر احساس تنهایی می‌کنم 

گفتی: ... فَإِنِّی قَرِیبٌ...

     .:: من که نزدیکم (بقره/۱۸۶) ::.

گفتم: تو همیشه نزدیکی؛ من دورم... کاش می‌شد بهت نزدیک شم 

گفتی: وَاذْکُر رَّبَّکَ فِی نَفْسِکَ تَضَرُّعاً وَخِیفَةً وَ دُونَ الْجَهْرِ مِنَ الْقَوْلِ بِالْغُدُوِّ وَالآصَالِ

     .:: هر صبح و عصر، پروردگارت رو پیش خودت، با خوف و تضرع، و با صدای آهسته یاد کن (اعراف/۲۰۵) ::.

گفتم: این هم توفیق می‌خواهد! 

گفتی: أَلَا تُحِبُّونَ أَن یَغْفِرَ اللَّهُ لَکُمْ...

     .:: دوست ندارید خدا ببخشدتون؟! (نور/۲۲) ::.

گفتم: معلومه که دوست دارم منو ببخشی 

گفتی: وَاسْتَغْفِرُواْ رَبَّکُمْ ثُمَّ تُوبُواْ إِلَیْهِ...

     .:: پس از خدا بخواهید ببخشدتون و بعد توبه کنید (هود/۹۰) ::.

گفتم: با این همه گناه... آخه چیکار می‌تونم بکنم؟      

گفتی: أَلَمْ یَعْلَمُواْ أَنَّ اللّهَ هُوَ یَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبَادِهِ ...

     .:: مگه نمی‌دونید خداست که توبه رو از بنده‌هاش قبول می‌کنه؟! (توبه/۱۰۴) ::.

گفتم: دیگه روی توبه ندارم 

گفتی: ... اللَّهِ الْعَزِیزِ الْعَلِیمِ (2) غَافِرِ الذَّنبِ وَقَابِلِ التَّوْبِِ ...

     .:: (ولی) خدا عزیزِ و داناست، او آمرزنده‌ی گناه هست و پذیرنده‌ی توبه (غافر/۲-۳) ::.

گفتم: با این همه گناه، برای کدوم گناهم توبه کنم؟  

گفتی: إِنَّ اللَّهَ یَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِیعًا…

     .:: خدا همه‌ی گناه‌ها رو می‌بخشه (زمر/۵۳) ::.

گفتم: یعنی بازم بیام؟ بازم منو می‌بخشی؟ 

گفتی: وَ مَن یَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلاَّ اللّهُ...

     .:: به جز خدا کیه که گناهان رو ببخشه؟ (آل عمران/۱۳۵) ::.

گفتم: نمی‌دونم چرا همیشه در مقابل این کلامت کم میارم! آتیشم می‌زنه؛ ذوبم می‌کنه؛ عاشق می‌شم!  ...  توبه می‌کنم 

گفتی: إِنَّ اللّهَ یُحِبُّ التَّوَّابِینَ وَ یُحِبُّ الْمُتَطَهِّرِینَ...

     .:: خدا هم توبه‌کننده‌ها و هم اونایی که پاک هستند رو دوست داره (بقره/۲۲۲) ::.

ناخواسته گفتم: الهی و ربی من لی غیرک     

گفتی: أَلَیْسَ اللَّهُ بِکَافٍ عَبْدَهُ ...

     .:: خدا برای بنده‌اش کافی نیست؟ (زمر/۳۶) ::.

گفتم: در برابر این همه مهربونیت چیکار می‌تونم بکنم؟ 

گفتی:

 یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا اذْکُرُوا اللَّهَ ذِکْرًا کَثِیرًا (41) وَسَبِّحُوهُ بُکْرَةً وَأَصِیلًا (42) هُوَ الَّذِی یُصَلِّی عَلَیْکُمْ وَمَلَائِکَتُهُ لِیُخْرِجَکُم مِّنَ الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّورِ وَکَانَ بِالْمُؤْمِنِینَ رَحِیمًا

.:: ای مؤمنین! خدا رو زیاد یاد کنید و صبح و شب تسبیحش کنید. او کسی هست که خودش و فرشته‌هاش بر شما درود و رحمت می‌فرستن تا شما رو از تاریکی‌ها به سوی روشنایی بیرون بیارن. خدا نسبت به مؤمنین مهربونه (احزاب/۴۱-۴۳) ::.

سه مرد رشتی درد دل می کردند و از زنهایشان تعریف می نمودند.

اولی گفت یک روز رفتم منزل دیدم خانم با مردی هست،گفتم چه می کنی. گفت:هرزگی ... این صداقتش مرا کشت.

دومی گفت:من هم یک روز رفتم منزل دیدم خانم با مردی هست،ولی فوراً لاحاف را کشید روی سرش ... این حجب و حیایش مرا کشت.

سومی گفت:همه اینها درست ولی من یک روز زنم را با 5 مرد غافلگیر کردم ... این استقامتش من را کشت.

حسن آقا در بستر مرگ بود،به زنش وصیت کرد قول بده بعد از من با هیچ مردی نخوابی که من در قبر از این رو به آن رو میشم.

یک ماه از فوت حسن آقا نگذشته بود که زن طاقت نیاورد و یک بار با مردی خطا کرد ولی بعد خیلی پشیمان شد و داستان را برای آن مرد تعریف کرد.مرد گفت:این کاری نداره،حالا یک بار دیگر هم می خوابیم تا از آن رو برگرده به این رو،یعنی درست مثل اولش بشه.

زن از این راه حا خوشحال شد و سالیان متمادی به همین روش عمل می نمود،تا بلاخره خودش هم فوت شد و رفت به آن دنیا.

پرسان پرسان دنبال شوهرش می گشت که یکی گفت: آهان فهمیدم،حسن فرفره را میگی،بیا تا نشونت بدم.

رشتیه با زنش دعواش میشه و بدبخت خانم رو یک کتک مفصل میزنه. فردا از شهربانی میان، به جرم خسارت به اموال عمومی میندازنش زندان
رشتیه در خونش میزنه ورود افراد 18 سال به پایین ممنوع
میگن چرا اینو زدی
میگه ناموسمه بچه بازی که نیست
از رشتیه میپرسن شگفت اورترین اتفاق زندگیت چی بوده میگه: یه روز
وقتی از سر کار بر میگشتم دیدم اصغر اقا تو مغازشه
از رشتی می پرسن قبول داری شهیدان زنده اند, گفت : بله من پسرم
18 ساله شهید شده ولی عروسم هر سال حامله می شه